"آلاله ها"

 

حجت کسراییان

 

سایه هایشان در میان چوبه های دار

همجون سرو ایستاده می مانند بر زمین،

و سرخی خونشان جویبار شده است و

 بر امواج دریا می تازد

از صخره مقاومت بر مرگ سیلی می زنند

و  آلاله های سرخ در لبالب جویِ خون

بر کویر خسته مانده اند با نگاه.

صدای همهمه مادران از درد به گوش می رسد

چه سراسیمه بر سینه می زنند و بر سر!

و پدران که فریادها در سینه دارند

و قفل برلب،

در بهت، در حیرت -

پهلو به پهلو چسبیده اند بر کف.

کودکان، کودکان اشگ،

 آلاله آبیاری می کنند بر مزارشان-

خاوران، آلاله دشت، کویر، خون و چوبه دار

همه جا پیوند است

و نشانه ایثار- استوار

که فریادم تو می شنوی

از تازیانه است که نشست

 بر پشت نسل انقلاب.

هان ای وجدان بیدار،

در اینجا،

 فجایع، ناگفته مانده اند بسیار!

 

اول شهریور ماه 1387

www.kasrayan.com