سیدجواد ثابتیاو در برابر خواست مردمی رفتنی ست
و بقای او در راس حاکمیت، اضمحلال آن را سرعت می بخشد. و او آن جماعتی را که چون خود او می اندیشند و از دین جز پوسته ای متعفن و عاری از اخلاق و معرفت برایشان باقی نمانده، با خود به گورستان تاریخ خواهد برد. ولی چون همیشه تاریخ، آن چه باقی و ماندنی خواهد بود روح آزادی خواهی و حقیقت طلبی ست که اساس دین و پیام راستین بشر بوده است که اینک ایران و ایرانیان را چون همیشه تاریخ فرا گرفته است.
فواد شمسمن هنوزم خواب می بینم
زمانی که بزرگ ترین سرگرمی زندگی ات گوش دادن به بازی شطرنج از راه دور و در سلول انفرادی بین "سوگند" و "مهتاب" و جر زدن های " مهتاب" می شود. زمانی که هر موقع به " سوگند" و آن همه روحیه اش فکر می کنی غصه ات می گیرد که چرا به او گفتی تا " 13 به در" در زندان می مانیم و الان بیرون هستی و او هنوز آن تو مانده است!!؟
احمد افرادیآخرين روزها
"انقلاب اسلامی“ به روايت دکتر هوشنگ نهاوندی - بخش سوم
حزب سوسیالیست فرانسه ، به رهبری « فرانسوا میتران » ، در حمایت از « جنبش » ، تظاهرات خیابانی به راه انداخت . بعدها این حزب ، حتی برای پشتیبانی از گروگان گیری دیپلومات های آمریکایی ، یک هیئت نیمه رسمی به تهران فرستاد .
علی شاکری زند توتالیتاریسم
و زمین لرزه های اجتناب ناپذیرآن(٭)
ایدئولوژی های توتالیتر بـُعد ِ کاملأ ویژه ای نیز دارند که خصلت غیرعقلایی آن از تبیین های سیاسی عادی بسی فراتر رفته، و جنبه ی هذیان آمیز می یابد(هانا آرنت)، یعنی هذیانی جمعی که تحت تاًثیر شمار انبوه گرفتاران آن و خصلت توده ای خود با احساس امن و کوری همراه است، آنگاه بخوبی می توان فهمید که چگونه عظمت طلبی جنون آمیز برخی از اعضاء گروه قدرت، و بدگمانی های همه ی آنان، می تواند آنها را در میان خودشان نیز به درگیری های ادواری متقابلی بکشاند که هیچگونه انعطاف و گذشتی در آن راه ندارد؛ جنگ هایی که در لباس تصفیه و بنام وفاداری به اصول ایدئولوژیکی، به عنوان وفاداری به پیشوا و بنیانگذار، یا به بهانه ی خنثی کردن دسائس ملهم از سوی بیگانگان صورت می گیرد؛ و در بیشتر موارد، در دوره هایی که بحران های ذاتی در وضع اقتصادی، دیپلماتیک، یا نظامی دامنگیر ِ نظام موجود اختلافات پشت پرده میان جناح های قدرت را حدت می بخشد
مجید خوشدل«تحلیل» تان چیست؟!
گفتگو با ایرج مصداقی
ارزیابی من این نیست که فقط این مردم بودند که در آن روز گل خوردند. روز ۲۲ بهمن، هم شکست بود و هم پیروزی. به نظر من اولین شکست برای رژیم بود. برای اینکه در این روز که رژیم هرساله به پیک نیک می رفت، امسال به سختی از پس آن برآمد. این واقعیت را همه ناظران سیاسی دیدند. شما ملاحظه کنید که رژیم مجبور می شود میدان آزادی را به پادگان نظامی تبدیل کند، و این موفقیت نیست.
امیر حسین لادنروز جهانی زن
پروسۀ ناتمام
با برخورداری از آموزش و پرورش باز و یکسان ، با آگاهی از مضررات مردسالاری ، با حذف قوانین سُنّتی و جایگزینی آنها با قوانین عادلانه و قوانین حقوق بشر و بهره گیری گسترده از تکنولژیِ ارتباطی و رسانه ای بمرور بر سیاهی ناشی از مردسسالاری پیروز می شویم و زن به جایگاه والی خود در اجتماع دست مییابد. آنروز را روز انسانیت نام می نهیم.
سارا حافظی صافیهشت مارس روز جهانی زن هست
اما متعلق به زن نیست!
به باور من آنان که این روز را صرفاً متعلق به زنان می دانند ، محتوای ضرورت وجود این روز را در نیافته اند. همانگونه که از آن دسته از فمینیست ها که این روز را در تملک شخصی زنان می دانند در عجبم، از مردان روشنفکر و فعالان سیاسی ای در تاسفم که این روز را فقط به "زنان" تبریک گفته و در این روز حتی بعضی هاشان شاخه گلی هم به همنوعان مونث خود تقدیم می کنند!!
مجيد سيادتسئوال هائی درباره رهبری، سکولارها و جنبش سبز
چارچوب بحث زير بر اين مبنی است که جنبش مردمی ما جنبشی دراز مدت است. جامعه ما در سی سال گذشته رشد کرده است. اکنون اين جامعه به توانائی خود آگاه شده است. در همين حال تناقضات و کمبودها، اجحافات و بی قانونی ها ی حاکميت در مسيری روزافزون قرار دارد. ايران امروز در هيچ شرايطی به اين نابسامانی ها تن نمی دهد. عليرغم هياهوی تبليغاتی رژيم در روز 22 بهمن، جنبش مردمی ما در فرايند رشد و تحکيم قرار دارد.
عفت ماهبازخرمن خرمن گل ، برای زنان میهنم
٨ مارس امسال،روز همبستگی با زنان زندانی/همبستگی با مادران داغدار
وز جهانی زن (٨ مارس) را با یاد عالیه اقدام دوست، زینب بایزیدی، روناک صفار زاده که از سال ۱۳۸۶ در زندانند وخانم ها ام بنین ابراهیمی/ الهام احسنی / فاطمه رستگاری/ لیلا سیف اللهی/ ژیلا کرم زاده مکوندی، از حامیان مادران داغدار:و 33 زندانی سیاسی زن، که بعد از انتخابات دستگیر شده اند را، گرامی میداریم. این زنان هیچ نکرده اند جز برابر خواهی و اگاه گری در برابر تبعیض. این کارها هیچ کدام جرم نیست. ، ازادی این زندانیان خواست همه ماست
شادی صدرجنبش سبز را به نامش بخوانیم
باید بپذیریم که نامها و رنگها مهماند، در تعیین هویتهایمان، تعیین مرزهایمان با هویتهای دیگر و مهمتر از همه، در قدرت یافتنمان. با رنگ «سبز»، ما قدرت می یابیم، ما تاریخ پیدا می کنیم و ما میتوانیم تغییر ایجاد کنیم؛ اما مهمتر از همه اینها، امروز این است که بتوانیم با خود رنگ سبز، و در واقع با خود جنبش سبز، جلو غلبه گفتارهای هژمونیک را بگیریم.